Koncyliacja to próba ugodowego rozwiązania sporu przez niezależnego i bezstronnego koncyliatora. Koncyliator, po zbadaniu sprawy, sam przedstawia stronom propozycję rozwiązania konfliktu, co zbliżone jest nieco do rozstrzygnięcia podejmowanego przez arbitra. Różnica jest jednak taka, że akceptacja zaproponowanego rozwiązania pozostaje wyłącznym uprawnieniem stron. Zadaniem kocyliatora jest opracowanie odpowiednich rozwiązań w formie propozycji koncyliacyjnej, którą zgodziłyby się zaakceptować strony.

Strony, które oddały sprawę do koncyliacji co do zasady nie uczestniczą w obradach, a końcowy wynik postępowania nie jest dla nich obligatoryjny. Z uwagi na powyższe, po otrzymaniu propozycji koncyliacyjnej strony mogą:

  • przyjąć przedłożoną propozycje, kończąc w ten sposób spór;
  • uznać rozwiązanie za niewystarczające i poddać sprawę dalszym negocjacjom (już między stronami);
  • w ogóle nie przyjąć propozycji koncyliacyjnej, nie ponosząc z tego powodu żadnych konsekwencji.

W ramach postępowania koncyliacyjnego możliwe jest zawarcie ugody przed koncyliatorem.

Koncyliacja a mediacja

Mediacja jest trójstronnym procesem, kierowany przez bezstronną osobę przy jednoczesnym udziale stron sporu, którego celem jest dojście do konsensusu.

W przypadku koncyliacji miejsce mediatora zajmuje koncyliator, który na bazie przedstawionych przez strony roszczeń, mocą swojego autorytetu, przedstawia propozycję koncyliacyjną mającą na celu zakończenie sporu, zaś sami zainteresowani nie biorą udziału w jej opracowaniu.